کودکان قربانی بی تدبیری و ناکارآمدی مدیریت

هفته پیش رو ، هفته مبارزه برای نفس کشیدن بود . آلودگی هوای کلان شهرها و شهرهای مختلف که سلامتی مردم را به خطر انداخته و باعث فوت تعدادی از مردم عزیزکشورمون شده، مشکلی است که توجه ویژه حاکمیت را طلب می‌کند. جان یک انسان بسیار ارزشمند است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن عبور کرد. سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده که در سال ۲۰۱۶ ،آلودگی هوا عامل مرگ و میر ۴٫۲ میلیون نفر بوده است. تخمین زده می شود در جهان ، حدود ۱۶٪ از مرگ و میرهای ناشی از سرطان ریه ، ۲۵٪ از مرگ و میر انسداد مزمن ریوی (COPD) ، حدود ۱۷٪ از بیماری های ایسکمیک قلبی و سکته مغزی و حدود ۲۶٪ از مرگ و میر ناشی از عفونت تنفسی از آلودگی هوا است.

براساس نتایج مطالعه ” کمی‌سازی اثرات آلودگی هوای شهر تهران بر سلامت در سال‌ ۱۳۹۷ ” که توسط مرکز تحقیقات آلودگی هوا پژوهشکده محیط زیست دانشگاه علوم پزشکی انجام شده است، مشخص گردید در سال ۱۳۹۷ حدود ۳۴۴۷ مورد مرگ و ۱٫۳ میلیارد دلار خسارت بهداشتی و اقتصادی منتسب به آلودگی هوا در شهر تهران بوده است.

آمارها فاجعه است و تنها راه حلی که دیده می شود تعطیلی مدارس و گاهی دانشگاه هاست .گویی عامل آلودگی هوای شهرهای کشور ،کودکان هستند، کودکانی که نیاز به نشاط و تفریح و بازی دارند از همه چیز محروم شده و در خانه زندانی می‌شوند. جالب اینجاست که به جای پرداختن به علل اصلی آلودگی هوا، طرحهایی داده می‌شود که گویی دست اندرکاران پذیرفته‌اند که “خُب آلودگی که هست حالا ما بعدش چکار کنیم ؟” طرح‌هایی همچون شناورکردن تقویم آموزشی مدارس، گویی هیچ عزمی برای حل مشکل نیست و قرار است ادامه یابد. پرداختن به معلول‌ها به جای علت ها همیشه در مدیریت کشور حاکم بوده و اینکه چرا نتوانستیم بر یکی از مشکلات کشور غلبه کنیم در همین موضوع نهفته است، ندیدن علل اصلی بوجود آورنده مشکل. سوال این است کودکان چه سهمی در آلودگی هوا دارند؟ آیا با تعطیلی مدارس آلودگی هوا کم شد ؟ آیا غیر از تعطیلی مدارس راهکارهای دیگری برای کنترل آلودگی هوا وجود ندارد؟

به کودکان ظلم می شود در سنین کودکی که پر از شور و نشاط هستند، آنها را از زندگی محروم می کنیم، سلامت کودکان در خطر می افتد و نسلی که قرار است آینده و سرنوشت کشور به دستان آنان رقم بخورد به خاطر بی تدبیری و ناکارآمدی مدیریت ، نسلی ضعیف و رنجور می‌شوند. اگرمطالعه‌ای بر آثار آلودگی هوا بر کودکان داشته باشیم با جملاتی اینچنینی روبرو می شویم:

براساس تحقیقات جدید ، آلودگی هوا باعث کاهش “عظیم” هوش کودکان می‌شود. آلودگی هوا ضریب هوشی کودکان تهرانی را ۵ تا ۱۰ درصد از سایر کودکان کمتر کرده است.

 آلودگی هوا در کودکان باعث کم خونی و کمبود ویتامین D می شود .

 مهم ترین تأثیر مخرب آلودگی هوا، تضعیف سیستم ایمنی بدن و آسیب به راه های تنفسی است که این خود زمینه ساز بیماری های بعدی خواهد شد. بافت های تنفسی در حال رشد در کودکان که منجر به حساس تر بودنشان می شودو از طرف دیگر، بیشتر بودن تعداد تنفس های یک کودک در مقایسه با یک فرد بزرگسال، او را در معرض تهدیدات بیشتری نسبت به بقیه قرار می دهد. کودکان ۸ الی ۱۰ سالی که در معرض آلودگی شدید هوا قرار دارند، با کاهش ۱۰ درصدی در میزان عملکرد اندام های تنفسی مواجه خواهند بود. کاهش عملکردی که به هیچ عنوان قابل جبران نیست.

کودکانی که در معرض آلودگی هوا قرار داشتند، حساسیت کمتری نسبت به انسولین نشان داده اند و اضافه وزن بیشتری را تا سن ۱۸ سالگی تحمل کردند.

پزوهش‌ها نشان می‌دهد که ارتباط بین درجه‌ آلودگی هوا و افزایش نشانه‌‌های اختلال‌های روانی، از جمله اضطراب و تمایل به خودکشی در کودکان وجود دارد.

و آثار دیگری که آلودگی برای کودکان دارد، ارمغان و هدیه بزرگسلان به کودکان. آیا قرار است نسلی بیمار و رنجور و ناتوان را داشته باشیم. کودکانی که فردا بزرگسلان کشور هستند و قرار است خانواده ای تشکیل دهند و جامعه را بسازند و توسعه ای ایجاد کنند، همین کودکانی هستند که امروز خواسته یا ناخواسته، به عمد یا غیر عمد، برای مصالح یا منافع ،حق زندگی سالم و بهره ور و شاد را از آنان می گیریم. چه کسی مسوول این قربانی کردن کودکان است ؟ آیا وقت آن نشده متخصصین مرتبط فراخوان شده و آژیر قرمز بر سراسر کشور به صدا در بیاید با این مضمون که ” توجه توجه ، صدایی که می شنوید به منظور فراخوان متخصصین مرتبط برای چاره اندیشی کنترل و مدیریت آلودگی هواست ، هر کسی هست یا علی ” . چه کسی این آژیر را به صدا در می آورد که شنیدن این آژیر ، لبخند و امید را برای مردم به ارمغان می آورد و شور و نشاط را برای کودکانی که فعلا قربانی و زندانی ندانم کاری های ما بزرگسلان هستند .

#هوای_پاک_حق_مسلم_ماست
#کودکان_و_فرصت_زندگی

نوشتن نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *